Het afbreken van de zwangerschap

2018_0924_15551600Dan komt daar het moment waar je al zo’n lange tijd langzaam naartoe aan het leven bent. Iets waarvan je nooit verwacht had dat je dit ooit mee zou moeten maken. Je weet dat de kans er is, maar je verwacht niet dat het jou zal overkomen. Natuurlijk niet, dit is zoiets wat je leest in tijdschriften, dit is nou echt zoiets dat anderen overkomt. Maar nee, zo zit het leven niet in elkaar helaas. Ook in ons leven gebeuren dit soort dingen. Mijn lieve lieve kindje, onze zoon, Vincent zijn broertje, waarom mocht het niet zo zijn?

Het afbreken van de zwangerschap bij 22 weken wordt gedaan door middel van het opwekken van de geboorte. Het is eigenlijk gewoon een bevalling. Heel heftig in deze situatie en ik moet zeggen dat ik er best tegenop zag. Het is ook gewoon heel emotioneel. De dag voor het afbreken van de zwangerschap moest ik een pilletje innemen. Dit pilletje is dus de eerste stap van het beëindigen van de zwangerschap. Ik vond dat een heel moeilijk moment. Het voelde echt alsof ik mijn kind vermoorde. Klinkt heel hard, maar zo is het gewoon. Tijdens de zwangerschap fantaseerde ik over de toekomst van ons kindje. Het broertje voor Vincent. Hoe hij eruit zou zien, hoe ze samen zouden spelen, zulk soort dingen. Het is vooral het verlies van deze toekomst dat zo’n pijn doet. De toekomst die ik voor mijn kindje voor me zag.

Woensdag 4 juli 2018 worden wij ’s ochtends in het ziekenhuis verwacht. We krijgen een kamer toegewezen waar het allemaal moet gaan gebeuren. We krijgen de tijd om ons te installeren. Dat voelt een beetje onwennig, want hoezo installeren? Ik heb geen behoefte om het gezellig te maken, ook geen behoefte om mijn spullen uit te pakken. Ik snap eigenlijk totaal niet dat vrouwen hier vrijwillig willen bevallen. Nee het ziekenhuis is voor mij nou niet bepaald de plek waar ik me prettig voel en ik ben ook zó blij dat ik bij de bevalling van Vincent thuis kon blijven. Toch maakt het me nu allemaal niet meer zo uit. Ik laat het allemaal over me heen komen, ik heb geen speciale wensen (bij Vincent had ik een hele lijst) en ik zie wel wat er gaat gebeuren. Voordat alles in gang wordt gezet hebben we nog een kort gesprek met de arts. Als we het hebben over de beëindiging van de zwangerschap voel ik ons kindje flink bewegen. Wat is dat een vreemde gewaarwording op zo’n moment. Ik word er intens verdrietig van en kan mijn tranen niet bedwingen. Dit zal de hele dag zo blijven. Momenten waarop ik even breek, maar daarna weer sterk ben, want ik heb nog een flinke klus te klaren en daar moet ik kracht voor hebben.

Rond 10 uur worden de eerste hormonen ingebracht (2 pilletjes worden vaginaal ingebracht en bij de baarmoedermond gelegd). Het gaat nu echt gebeuren. Heel even voel ik al wat krampjes, maar helaas zijn deze van hele korte duur en voel ik daarna helemaal niets meer. Ik voel ook mijn kindje helemaal niet meer. We hopen eigenlijk dat alles snel voorbij zal zijn en dat het diezelfde dag nog zal gebeuren. Ik heb geen zin rond te gaan lopen en blijf in bed liggen, beetje tv kijken, tijdschrift lezen en wachten. Rond 14 uur worden er weer 2 pilletje ingebracht. Nu voel ik iets meer kramp, maar uiteindelijk stelt het weer niets voor. De derde ronde pilletjes krijg ik rond 18 uur en dan begin ik echt wat te voelen. Ik voel dat er nu echt iets in gang wordt gezet. De krampen worden heviger en rond 20 uur voel ik vocht tussen mijn benen. De vliezen zijn dus gescheurd. Ik ben verdrietig, maar ook blij, want heb sterk het gevoel dat er vaart in komt, zodat dit zo snel mogelijk achter de rug zal zijn.

Ik had al gehoord dat bij het opwekken van de bevalling op deze manier de weeën heel heftig zijn en je tussendoor eigenlijk geen pauzes hebt om bij te komen. Ik kom erachter dat dit ook écht zo is, want de weeën worden steeds heftiger en gaan eigenlijk aan een stuk door. Ik blijf rustig, ik blijf sterk, precies zoals ik het ook deed bij Vincent. Alleen nu is het totaal anders. Op een gegeven moment trek ik het mentaal niet meer. De pijn is zo heftig, maar ik heb niet die oerkracht. Die oerkracht die je normaal bij je bevalling krijgt om je kindje er zo snel mogelijk gezond uit te krijgen. Ik vraag om pijnstilling. Ik wil geen ruggenprik, maar ga akkoord met een dosis morfine. Iets wat je bij een normale bevalling nooit zal krijgen, maar nu gelukkig wel. Ik heb het ook echt nodig op dat moment. Even een hele gemene prik in mijn been, maar daarna voel ik me snel rustig worden.

De pijn wordt afgezwakt en beter te handelen. Ik voel me een beetje dizzy en tegelijk ook misselijk worden. Het enige nadeel dus. Ik begin over te geven. Na elk slokje water of hapje eten, komt alles eruit. Toch maakt het me niets meer uit, want die verschrikkelijke pijn is minder en ik kan even bijkomen. Even voor 22 uur worden de weeën weer heviger. Ik krijg nog een ronde pilletjes toegediend (wat ik eigenlijk niet zo zie zitten, want de pijn is al hevig genoeg). Na die pilletjes worden de weeën weer heel hevig, ik krijg het koud, dan weer warm, dan weer koud en dan weer warm. Ik wil naar het toilet, kom omhoog en dan breken mijn vliezen ineens helemaal. Ik schrik me kapot, het voelt alsof alles in één keer naar buiten komt. Gelukkig is het alleen maar vruchtwater en niet mijn kindje. Maar alles is zeiknat. Ik sta bibberend van de kou naast mijn bed, terwijl ze alles verschonen. Daarna zijn de weeën gelukkig minder geworden en kan ik weer even rusten.

Inmiddels middernacht geworden moet ik weer naar het toilet, maar zodra ik in de deuropening sta voel ik mijn kindje naar beneden komen. Ik zeg tegen de verpleegster dat mijn kindje komt en ik niet kan plassen. Op de een of andere manier gelooft ze me niet. Ik loop terug naar het bed en roep dat mijn kindje eruit komt. Vreemd genoeg lijkt niemand me serieus te nemen. Ga eerst maar rustig liggen, dan zal ik de arts roepen om te kijken. Ik probeer rustig te blijven liggen, zodat mijn kindje nog even blijft zitten. Als de arts er is bevestigd ze dat het hoofdje te zien is. Ja duh, dat snap ik ook wel. Ik laat het kindje komen en zonder te persen glijdt mijn zoontje naar buiten. Ik begin te huilen en zeg: ‘oh mijn jongetje toch.’ Ik zie namelijk dat het overleden is. Ik ben even heel emotioneel en als hij op mijn buik wordt gelegd word ik rustig. Ik zie een heel klein mini mensje. Eigenlijk heel perfect met alles erop en eraan, maar ik zie ook de tekenen van een Trisomie 18. Dat zorgt ervoor dat ik eindelijk voel dat we de juiste keuze hebben gemaakt. Het is beter zo.

Als dan uiteindelijk ook de placenta er helemaal uitkomt, voel ik me enorm opgelucht. Mijn grote angst was namelijk dat deze onder narcose verwijderd zou moeten worden. De kans is bij het opwekken van de bevalling bij deze termijn namelijk redelijk groot. Gelukkig is dit niet nodig en kunnen we eindelijk tot rust komen.

Thom ligt op de slaapbank, ik lig in bed, ons kleine zoontje ligt in water naast mijn bed (in water klinkt misschien eng, maar het is echt een hele mooie manier om je kindje nog even bij je te houden). Het enige wat ik op dat moment voel is opluchting, enorme opluchting. Het is voorbij, geen moeilijke beslissingen meer, geen onzekerheid meer. Het is goed zo.

2018_0924_15580900
2018_0924_15562600

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Chrissy schreef:

    Tranen over mijn wangen. Dit gun je niemand. Ik weet eigenlijk ook niet goed wat te zeggen maar kon ook niet niks achterlaten.

    Dikke knuffel! X Chrissy

    Like

    1. agoodmoodandfood schreef:

      Dank je wel Chrissy. Heel lief van je. Liefs Natalie X

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s