Zullen we het nu wel of niet nog een keer proberen?

IMG_20160906_162233Gaan we het nu wel of niet nog een keer proberen? Dat is een vraag die mij de laatste tijd ontzettend bezighoud. Wij wilden zo graag een broertje of zusje voor Vincent en toen we weer zwanger waren was dat natuurlijk het mooiste dat er is. Het leek ons nog een keer gegund. Niets was minder waar. Helaas moesten we de zwangerschap afbreken. En wat doe je dan, als je 36 jaar bent, de tweede zwangerschap loeizwaar vond en het ook nog op een verschrikkelijke manier eindigde.

Ik ben bang voor herhaling, voel dat ik ouder word en weet gewoon niet wat het beste is. Het beste voor mij, het beste voor ons en het beste voor Vincent. Het klinkt misschien een beetje zweverig, maar soms denk ik wel dat de dingen die je overkomen niet voor niks gebeuren. Dat het leven je iets wil vertellen, dat je iets overkomt dat verschrikkelijk is, maar eigenlijk het beste is. Is het dan niet stom om het nog een keer te proberen? Maar ik ben hier niet 100% van overtuigd. Misschien was het gewoon domme pech.

Dat het eigenlijk gewoon domme pech was, is ergens ook waar. Na het genetisch onderzoek dat we hebben laten verrichten blijkt namelijk dat geen van beide drager is van de chromosoomafwijking die onze Benjamin had. Een geweldige uitslag natuurlijk, maar toch voelde het ook een beetje vreemd. Het besef dat dit toevallig dikke pech was.

Ik wilde zo graag nog een keer zwanger zijn, het nog een keer meemaken allemaal. En dan met de ervaring die ik had opgedaan met ons eerste kindje. Toch was de tweede zwangerschap totaal anders en eigenlijk een stuk zwaarder. De afloop daar nog buiten gelaten. Nu zie ik écht op tegen nog een zwangerschap. Die verschrikkelijke vermoeidheid, die verschrikkelijke misselijkheid, met als toetje de bevalling.

Toch lijkt het me zo mooi om Vincent een broertje of zusje te geven. Ik ben bang dat hij eenzaam zal zijn als enigst kind. Kijk, we wonen niet in de stad, maar op het platteland, dus vriendjes en vriendinnetjes wonen hier niet snel om de hoek. Of zou hij straks alleen maar bonje hebben met zijn broertje of zusje en wensen dat hij enigst kind was?

En ik besef nu ook zo goed dat het allemaal niet vanzelfsprekend is en dat maakt me ook een beetje bang. Kon iemand me maar vertellen wat het beste is. Dat zou makkelijk zijn hè. Dat zou een hoop getwijfel en gepieker schelen. Toch is dit een beslissing die niemand voor mij kan nemen en een beslissing die beter met het hart genomen kan worden, dan met het verstand.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s